Μήπως γράφεις την ζωή σου στα παλιά σου τα παπούτσια;

"If you knew that you would die today,
would you change? "
Tracy Chapman
Κατά τη διάρκεια της πανώλης στην Ευρώπη του Μεσαίωνα, όταν οι άνθρωποι ένιωθαν το Θάνατο να σέρνεται δίπλα τους, υπήρχαν δύο κυρίαρχες τάσεις: είτε περίμεναν τη στιγμή που η πανώλη θα τους χτυπούσε ελπίζοντας να γλιτώσουν είτε επιδίδονταν στις πιο ακραίες πράξεις επιθυμώντας να ζήσουν τα πάντα και να απολαύσουν την εκπλήρωση των πιο μύχιων πόθων τους.

Ανθρωποι που έζησαν κάτω από τη σκιά του θανάτου έχουν βγει από την αρρώστια τους πιο δυνατοί, επειδή μαθαίνουν τη σημασία του εδώ και τώρα, επειδή καταφέρνουν να αντιληφθούν τη διαφορά των σημαντικών έναντι των ασήμαντων.

Συχνά σκέφτομαι πως το παρόν δεν υπάρχει παρά μόνο μέσα από τη μνήμη του παρελθόντος και την προσδοκία του μέλλοντος. Πόσες φορές δεν χάνουμε το παρόν από φόβο για το μέλλον; Πόσες φορές δεν φοβηθήκαμε να ερωτευτούμε μήπως πληγωθούμε; Πόσες φορές χάσαμε τη χαρά της στιγμής επιλέγοντας να δούμε όσα μας λείπουν αντί να εστιάσουμε στους ανθρώπους που είναι στην ζωή μας; Πόσες φορές έχουμε αναβάλλει να δούμε τα φιλαράκια μας κι άξαφνα συνειδητοποιούμε πως έχουν περάσει μήνες (αν όχι χρόνια) χωρίς να βρεθούμε;

Μήπως πρέπει να γράψουμε στα παλιά μας τα παπούτσια ό,τι δεν είναι σημαντικό, ώστε να ζήσουμε ουσιαστικά την ζωή μας; Μηπως τελικά γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια την ζωή μας όταν θεωρούμε πως έχουμε απεριόριστο χρόνο; Μήπως μέσα από αυτή την αναβλητικότητά μας, καταλήγουμε να ζούμε για το αύριο; Μήπως αψηφώντας τον θάνατό μας παραμελούμε τελικά την ίδια την ζωή μας;

Μήπως είναι καιρός όχι για απολογισμούς αλλά για αποφάσεις; Μήπως είναι η ώρα να δοθούμε σε όσα αγαπάμε, σε εκείνους που μας αγαπούν, να κοιτάξουμε την ζωή κατάματα και να αναρωτηθούμε τι θέλουμε να αλλάξουμε; Μήπως ήρθε η ώρα να γράψουμε στα παλιά μας τα παπούτσια τα ασήμαντα και να κρατήσουμε την ουσία; Αναρωτιέμαι, "αν ήξερες πως θα πεθάνεις σήμερα, θα άλλαζες;"